Tuesday, 15 May 2012

இடாலியன் பேக்கரியில் வாழும் பூனை

அது இருட்டான ஒரு பேக்கரி.
அமர்ந்து குடித்துவிட்டுச் சட்டென்று செல்கிற அமைப்பு.
நாற்காலிகள் பாழ் அடைந்தவை
தரைகள் விரிசலிட்டுப் பாதாளம் பாய்பவை.
ஒரு பூனை அங்கு சுற்றித்திரிகிறது எதற்கென்று தெரியாமல்
அதை விரும்புபவர்களை அது விரும்புவதில்லை
அதை நேசிக்காதவர்களை அது செல்லமாக அழைக்கிறது
அவர்களின் கால்களை நக்கி, வாலால் துடைத்துவிடுகிறது
விருப்பமற்றவர்கள் எட்டி உதைக்கும்போது
அது அவர்களை ரௌத்ரமாக முறைக்கிறது
நாற்காலியின் கீழாக, மௌமாக உறைந்தபடி
வாழும்
அதன் மனோநிலை சமீபகாலமாக சரியில்லை
யாரிடமும் பேசாமல், யாரையும் கொஞ்சாமல்
எதிலும் பட்டும் படாமல்
திரிந்து வாழும் 
அந்தப் பூனை
இப்போது அங்கில்லை. அது
வழக்கம்போல் அமரும்
அந்த நாற்காலியில் வெறுமை படர்ந்திருந்தது.
எங்கிருந்தோ எழுகிறது பூனையின் சப்தம்
அதற்கென்று ஒரு பெயரில்லை.
நான் வைத்து அழைத்தேன் அதை:

நகுலன்


பிரசுரம்:  கொம்பு, இதழ் 1, செப்டம்பர் 2011.

No comments:

Post a Comment