Saturday, 17 May 2014

கல்குதிரையில் வெளியான கவிதைகள்

கரா-தே

என் கரங்களில் ஒன்று
மில்லை. கருத்த மேகங்களை நோக்கி
கைகளை வெறுமனே வீசுகிறேன். 
மரங்களை நோக்கிக் கைகளால் வெட்டுகிறேன்.
நிலத்தையும் விடவில்லை என்
கைகள். அங்கிருந்து வந்து சேர்கின்றன
சில பல மழைத்துளிகள்
பல சில வெள்ளை மலர்கள்
சின்னஞ்சிறு நீருற்று பீறிடுகிறது.
என் கரங்கள்
முன்னைவிட
மிக மென்மையாக இருக்கின்றன.

இறப்பின் பாடல்கள்

தாத்தாவுக்கு நாலுவேலி நிலம்
இருந்தது. அவருக்கு வாழ்க்கையில்
ஏதும் நஷ்டமும இல்லை. இருந்தாலும்
ஊருக்குத் தொலைவில் குதித்தார். அப்போது
அது மாபெரும் ஏரியாக இருந்தது. அவர்
உடலைக் கருவேலமரங்கள் தாங்கி இருந்தன.
அப்பாவுக்கு எட்டுவேலி நிலம் பரவி இருந்தது.
அவருக்கும் கஷ்டம் ஒன்றுமிலை. ஆனால்
அவர் கிராமத்திற்கு வெகுதொலைவில்
குதித்தார். அது குளமாய் இருந்தது. சிவப்பு அல்லிகள்
தான் அவர் உடலைக் காட்டிக்கொடுத்தன. எனக்
கொன்றும் குறையுமில்லை. நான் பதினாறு
வேலிக்குச் சொந்தக்காரன். கூடியமட்டில் இன்
னொன்றையும் சேர்க்கலாம் தப்பில்லை.
நான் குட்டையில்தான்
குதித்தேன். என் சாவை ஊசித்தும்பிகள்
ஊர்முழுக்கச் சொல்லித் திரிந்தன.
அப்புறம் நாங்கள் காத்துக்கொண்டிருந்தோம்
ஒருவனுக்காக. அவனும்கூட நேற்றுதான் குதித்தான்.
ஒரு சின்னஞ்சிறு கண்ணாடிக் குடுவைக்குள்.
ஒன்றும் பிரச்னை இல்லை. அவன் மகன் கண்ணாடிக்
குடுவைக்குள் அலையும் மீன்களைப் பார்க்கிறான்.
ஒரு மிகப் பெரிய மீன் பின்னால் பெரியமீன் பின்னால் ஒரு சிறிய மீன்
அவன் முகச்சாடையில்.

வாதுமை இலையின் சிகப்பு

அந்தப் பாதாம் இலையின் சின்னஞ்
சிறு சிகப்பு நிறத்தின்மீது
தான்
என் வீட்டை
அமைத்துக்கொள்ளத் துடித்தேன். ஆனால்
முடியாததால் நான் பாதாம் மரமாகினேன்.
பாதாம் இலைகளே, பாதாம்
இலைகளே, என் வீட்டிற்கு வந்து சேருங்கள்,
பாதாம் இலைகளே.


தே

உன்னைச் சுற்றி ஒரு காட்டை
வரைந்துகொள். முடிந்தமட்டில் ஆற்றின் சலசலப்பு
கொஞசமாவது கேட்கும்படி காதை
வைத்துக்கொள். சிறிய புலியின் உறுமல் போதுமானதாக இல்லை. எனவே ஒரு மயிலின் அகவல் சங்கீதமாகிறது. எனவே அதை அருகில் வைத்துக்கொள். பின்பு ஒரு,
பல மூங்கில்களை வெறுமனே கண்களால் வெட்டி
வீடு அமைத்துக்கொள். போதும். காற்றும் வெளிச்சமும் நுழைய சுவர்களை உடைத்தெறி. உன் அந்திப்பொழுதில்
கைகளை குவித்துக்கொள் தேனீர்க்கோப்பையாக. வெறுமனே
இருக்கிறது. உன் உதட்டருகே கொண்டுபோ. ஆம். அப்
படியே உறிஞ்சத் தொடங்கு.

நான் சுவைக்கிறேன் தே.
அங்கே  கோப்பை இல்லை. கைகளும் இல்லை.
வெறுமனே நாக்கால், கண்களால், வெறுமையால்.
தே
சுவையாய், புலியின் உறுமலாய், அகவலாய், நீரின் சலசலப்பாய், மூங்கிலின் அசைவாய்.
வீட்டிலிருந்து வெளியேற்றுகிறது சின்னஞ்சிறு
நீர்த்
துளி. துளி. துளி. துளிகளாக என்
னை.




கிளி உத்சவம்

தாத்தா செத்தப் பிறகு அவர் வீட்டுக்குப் போனோம்.
அங்கே அவரைத் தவிர எல்லாரும் இருந்தனர்.
வீட்டிற்கு எதிரே இருந்த பெரிய ஆலமரப்
பொந்துகள் இப்போது எங்கோ போய்விட்டனவாம். இது பழைய கதைதான் என்றாலும். கிளிகள் என்ன செய்கின்றன.
அந்திமாலையில், தலை கிழக்கிலும் கால் மேற்கிலுமாகத்
தாத்தா போய்க்கொண்டிருந்தார். பின்னால் நானும் போகப் போகிறேன் என்பதால் நான் போகவில்லை.  ஆனால்
தாத்தாவின் சவத்தின் மேல் ஓ
ரிரு கிளிகள் பறந்த, பறந்தவண்ணம் போய்விட்டன.
தலை மூழ்கி, இரவு உறக்கம் வராமல்
உச்சியைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். கிளிகள்
அவருக்கு முன்னாலே போய்தான்விட்டன. என்றாலும் வீட்டின்மேல்
கிளிகள்
பேசத் தொடங்கிவிட்டன, பல குரல்களின்
ஒரே சொல்
லில்.

(தாத்தா கூரெள்ள ஜெயராம சிருஷ்டருக்கு)


நன்றி - கல்குதிரை - வேனில்கால இதழ்கள் - 2014

யுகாதி- 31.03.2014

No comments:

Post a Comment