Friday, 31 July 2015

அடவி இதழில் வெளியான கவிதைகள்

ஆற்றுக்குப் போதல்


காவேரி ஆற்றுக்கு அவ்வப்போது  செல்வதில்லை
அவ்வப்போது செல்லும்போது
நீர் ஓடும்,
சிலவேளை  மண் திரியும்.
ஒவ்வொரு முறை யும்
இரவு சென்று  திரும்புவேன்  நான்.
அடுத்த
நாளில்
ஆற்றின்
நீர்
கண்களில் தெறிக்கும்.
மணல் மணலாய்த் திரியும்.





புங்க இலைகள் விழுகின்றன, வளர்கின்றன


கோடைக்காலத்திற்கு முன்பாக
புங்க  மரத்தின்  இலைகள்  யாவும் உதிர்ந்துவி்ட்டன
வானம் கொஞ்சம்  பரிசுத்தமாகத்  தெரிகிறது  தற்போது
அநேக பறவைகள் அமர்வதும்
அவற்றின்  நகங்கள் தெள்ளத் தெளிவாகத் தெரிவதும்,
அவற்றின் கண்கள் மனிதர்கள் மேல்
நம்பகமின்மையால் விரிவதையும் கண்டு கொண்டேன்.
பின்பனிக் காலத்தில் எல்லாம் மாறிவிட்டன.
சிறிய  மைனாக்களின் ஓசையைத்  தவிர
அடர்ந்த இலைகளால் சூழப்பட்ட மரத்தில்
எதையும்  கேட்கவோ, பார்க்கவோ முடிவதில்லை
மேலும்
நம்பிக்கையின் கண்கொண்டு
இந்த மைனாக்களுக்குக்
காத்துக்கொண்டிருக்கையில்
காதிற்குள்  பரவும் மைனாவின்
ஒவ்வொரு ஓசையும்
மனத்திற்குள்
ஒவ்வொரு மைனாவாக
என்
அன்பின் கிளைகள்மேல் அவை அமர்கின்றன.




கனா


இன்று அதிகாலை ஒரு கனவு.
மேகங்கள் உருகி
மழைபெய்து
மலையைத் தழுவி
அருவியாகிப் பெருகி
ஆறாக ஓட
குடமுருட்டி ஆற்றின் கரையில்
நிற்கையில்
தண்
நீர் என் கால்களை நனைக்கிறது
விழித்தேன்
அன்று
முழுவதும்
யாவரும் விரும்பும்
தண் ணீர்த் துளி யானேன்.



செத்தைகள்


கொய்யாமரத்தின் இலைகள்
பனிக்காலத்தில் அதிகமாக விழுவதில்லை
இலைகள் பச்சைப்பிடித்துக்
கிளிகள் ஒளிந்து வளர்க்கும் காமமான
காலம் அது.
வெயிலில் உதிர்ந்த
செத்தைகளைக் கூட்டி எரியூட்டிக்
கொண்டிருக்கையில்
ஆகுதி
வளர்ந்து வளர்ந்து
மேலே
வளர
மரத்திலிருந்து உதிரும்
காமமற்ற
ஒரு பச்சை இலை
எரிந்து
கொண்டிருக்கும்
ஒரு பழுப்பு இலையை
கண்
ஆரத்
தழுவுகிறது




மெலட்டூர் ஆற்றுப் பாலம்


முன்னொரு காலத்தில் ஆற்றின்மேல் பாலம் இல்லை
பெரும்பரிசல் ஒன்று
இரு கரைக்கும் இடையே வாழ்ந்துகொண்டிருந்தது.
இப்போது அப்படியில்லை. அகரமாங்குடிக்கும்
மெலட்டூர்க்குமான பாலம்  வெட்டாறுமேல் நிற்கிறது.
இப்போது புதிய விரிசலை  அது கண்டுவிட்டது.
நான்  இதன்மேல் நின்றுகொண்டு
இந்த  ஆற்றில்  கால் நனைக்காமல் தரிசிக்கிறேன்
என்பது  எவ்வளவு துர்பாக்கியம்.
இன்னுஞ்சில காலத்தில் பாலம் இடிந்துவிழும்.
அக்கரைக்கும்  இக்கரைக்குமான  பரிசல் ஒன்றைக்
கிழவன் ஒருவன் செலுத்துவான்.
அந்தப் பரிசலின் ஓரத்தில் அமர்ந்தபடி
ஈரமிக்க ஆற்றினைக்  கைகளால் நனைப்பேன்.
எப்போதும் போல்
பாலத்தைக்
கடக்கும்போதெல்லாம்
ஆற்றை  நோக்கிக் கைகள் தாமாக

அசைகின்றன.


(அடவி, இதழ் எண் 14, ஏப்ரல் 2015)

No comments:

Post a Comment